Moja ukochana Babcia miała pewną wadę, która okazała się być zaletą. 

Zbierała absolutnie wszystko. Niczego nie chciała wyrzucić, wszystkiego było szkoda, bo to się jeszcze przecież może przydać ;) Oczywiście takie myślenie jest właściwe wielu starszym osobom z wiadomych powodów - za ich czasów "nic nie było, a jedne trzewiki nosiło się przez trzy pokolenia", zatem każdą rzecz trzeba doceniać i szanować. 

Babcia nigdy też więc nie wyrzucała ubrań. Zebrała ogromną ich kolekcję, nie tylko swoich własnych, ale też od swoich sióstr czy kuzynek, kiedy te się czegoś pozbywały. I to jest powód numer milion pięćset na liście pt. "dziękuję, Babciu". Uwielbiam te wiekowe ubrania! A najśmieszniejsze, że wiele z nich dokładnie wpisuje się w obecne trendy, choć uszyte zostały dziesiątki lat temu. Tak jak długi, oversize'owy płaszcz widoczny w dzisiejszym poście. Uświadamiam sobie też, jak wiele zmieniło się na przestrzeni dekad w przemyśle odzieżowym i podejściu do klienta. Ten płaszcz jest świetnie uszyty, i po wielu latach wciąż wygląda jak nowy. Niestety, ale wygląda na nowszy, niż poliestrowe szmatki z najnowszej kolekcji, poniewierające się po podłodze w Bershce czy Stradivariusie. 

Nie mam sentymentu do nowych ubrań. Poza, oczywiście, niektórymi rzeczami, które noszę na okrągło, bardzo szybko mi się nudzą i na bieżąco się ich pozbywam, aby poczuć ulgę i zrobić miejsce na nowe. Ale do starych ubrań mam mnóstwo sentymentu, traktuję je inaczej. Po prostu nie mogłabym nosić wyłącznie ubrań z najnowszych kolekcji (abstrahując od tego, czy mnie na nie stać ;)), bo nie mają "tego czegoś", co sprawia, że są dla mnie wyjątkowe. 

MGMT - Time to pretend

Dzisiaj sesja śmietnikowa. Przepraszam, hasiokowa. Nie przepadam za śląską gwarą i raczej jej nie używam, ale słowo "hasiok", czyli śmietnik, jest jednym z wyjątków w tej sprawie ;) Hasiok to hasiok i basta.

Zatem, srebrny obiekt widoczny na zdjęciach to całkiem wysoki hasiok. Tak wysoki, że wesoło mi się na niego wdrapywało, a dużo mniej wesoło było zeskakiwać. Właściwie, to po kilkunastu próbach zejścia myślałam, że przyjdzie mi zostać na dachu owego hasioka na zawsze. Próbach, dodam, okraszonych prezentacją moich zacnych czterech liter fotografowi w postaci własnego ojca (a więc sytuacja niekomfortowa), oraz grupki nadmiernie zainteresowanych sytuacją chłopaków, gwiżdżacych radośnie zza płotu. W każdym razie, posta piszę już z domu, co oznacza, że po chwili zwątpienia, udało mi się z hasioka powrócić.

Historia tych butów i okoliczności ich zakupu są dość dramatyczne. Doczłapałam do galerii resztką sił, ze łzami w oczach i bąblami na stopach, utykając w swoich najnowszych botkach na obcasie ze Stradivariusa. Tych, które miały być taakie wygodne... Ale co za kretyn wybiera się na całodzienne "latanie po mieście" (ach, to taki światowy zwrot!) w nowych butach na obcasie? Sama będąc więc sobie winną, porwałam do kasy pierwsze lepsze buty, które nie zdradzały potencjalnych oznak niewygody w postaci obcasów i twardego tworzywa. Nie pomyliłam się, buty nosi się wspaniale, a do tego są całkiem niebrzydkie - czego chcieć więcej?

Futro natomiast, przywiezione mamie przez jej kuzynkę ze szwajcarskiego vintage shop'u, podkradam właścicielce regularnie. Zwłaszcza, od kiedy mole postanowiły nieco się nim poczęstować i spadła jego wartość. A mnie nie przeszkadza to aż na tyle, żeby odmówić sobie noszenia tej kurtki.

Kapelusz Zara, sukienka i okulary Reserved, torebka Mango, buty i pierścionek H&M, futro vintage.

Dziś na blogu debiutuje mój Towarzysz Życia (już od 16 lat!) i prawdopodobnie główny żywiciel przyszłej rodziny - mam oczywiście na myśli moje drogie skrzypce.

Upolowany ostatnio w pobliskim lumpeksie szal w kratkę zainspirował mnie do stworzenia zestawu o lekko grunge'owym charakterze, stąd dziurawe jeansy i botki na traperowej podeszwie. Mam nadzieję, że pozwolą mi przetrwać tę zimę (oby nigdy nie nadeszła!) bez odmrożeń i tańców na lodzie. Ramoneska z Mango to jedna z tych rzeczy, które mogłabym nosić bez przerwy, pasuje do wszystkiego i nigdy się nie nudzi.

Autumn Leaves to jeden z najsłynniejszych, oraz, IMHO, najpiękniejszych, jazzowych standardów, i właśnie z tym ciepłym utworem skojarzyły mi się dzisiejsze zdjęcia.

Uwielbiam ubrania z duszą i z historią, takie, które swoje przeżyły na tym świecie. Przeważnie ich materiał i dbałość wykończenia, pozostawiają o lata świetlne w tyle poliestrowe szmatki, które oferują nam dzisiejsze sieciówki. Dlatego bardzo się cieszę, że moja ś.p. ukochana Babcia zgromadziła w ciągu wielu lat mnóstwo ciuchów (i milion innych rzeczy) z różnych dekad, a marynarka i torebka, które tu widzicie, to właśnie przykłady tej kolekcji.